Hindistan'da bazı özel durumlarda konukları onurlandırmak için kadınlar,...
...evlerinin tabanlarını pirinç unu ve sudan yaptıkları bir bulamaç ile süslerler.
Bu "Rangoli" ile sizi karşılıyor ve filme hoş geldiniz diyoruz.
Film, tamamıyla Hindistan'da,
hikâyenin gerçekten yaşandığı Bengal'de çekilmiştir.
Bu, ilk aşkımın hikâyesidir.
Geniş bir nehrin kıyılarında filizlenen ilk aşkımın hikâyesi...
İlk aşk, her yerde aynı olsa gerek,
Amerika'da, İngiltere'de,
Yeni Zelanda'da ya da Timbuktu'da bile olsa...
Her ne kadar Timbuktu'da nehir olmasa da...
Ancak benim hikâyemin tadı, her bir insana göre değişiklik gösterebilir...
ve nehir kıyısında yaşayan her bir insanın aldığı tat da...
farklı olabilir...
Bir sürü kutsal nehirden bir tanesiydi.
Suları, Himalayalar'ın sonsuz karlarından gelirdi...
ve Bengal Körfezi'ne boşalırdı.
Nehrin kendine has bir yaşamı vardı.
Balıklar ve nehir köpekleri, kaplumbağalar ile kuşlar...
Ve üzerinde doğup, yaşayıp ölen insanlarıyla...
Beyaz kumlu ve çamurlu kıyılarının...
ve pirinç tarlaları ile kendir tarlalarının arasından yavaşça akardı.
Kendir, düz bataklıklarda yetişirdi,
muson yağmurlarının yarattığı seller, yetişmesindeki en büyük etkendi.
Çok çeşitli boylar ve şekillerdeki köylü tekneleri ile fabrikalara taşınırdı.
Bazıları Assam ve Chittagong gibi uzak yerlerden gelirdi,
Nehrin dolambaçlı yollarını takip ederek,
Burma sınırından da gelenler vardı.
İşçiler ağır yükler taşırlardı.
Taşıdıkları her yükün ispatı olarak bir deniz kabuğu verirlerdi.
Ne kadar çok deniz kabuğu varsa o kadar çok yük taşıdın, demekti.
Kendir, Hindistan'da yaşama sebebimizdi.
Tüm hayatımız kendire bağlıydı.
Babam, kendir üretiminden sorumlu olan kişiydi.
Dost canlısı bir insandı...
Her ne kadar yolunu uzatıyor olsa da iş çıkışı pazarın içinden geçerek,
eve dönerdi.
İnsanları severdi, insanlar da O'nu severdi.
Bir uçurtma almak istiyorum.
Tamam, bu iyi.
- Ne kadar? - 4 rupi.
Günler, nehrin Bengal'e aktığı gibi birbirini takip ederdi.
Nehir boyunca dizilmiş köylerde yaşayan insanlar, binlerce yıldır değişmemiş...
bir tarzda, geleneksel bir biçimde yaşamlarını ve işlerini sürdürmekteydi.
Kuru mevsimde, nehrin su seviyesinin düşük olduğu zamanda,
uyuşuk mandalar, bahçe duvarımızın hemen dibinde otlardı.
Gelin, sizi gidi küçük kurbağalar! Gelin alın, haydi!
- İşte, bu senin için Bogey evlât. - Baba! Baba!
Biz, beş çocuktuk. 4 kız ve erkek kardeşim Bogey.
Biz kızların arasındaki tek erkek...
Diğer aileler nasılsa bizim ailemiz de öyle bir aileydi.
Yine de... Hindistan'da yaşamak, bize özel bir nitelik kattı sanırım...
Dadımız Nan, birkaç arkadaşımız,
hizmetçilerimiz ve birkaç evcil hayvanımız vardı.
Daima gevezelik eder, güler eğlenir, piyano, müzik ve şarkılarla uğraşırdık.
Zaman, farkında olmadan akıp gidiyordu...
Ördek.
Bogey, buraya gel ve sen de Elizabeth gibi imlâ çalış.
İmlâ sevmiyorum. Kaplumbağaları seviyorum.
Bir gün hecelemeyi öğrenmek zorunda kalacaksın ama...
Düşünsene, işyerine gidemeyen, mektup imzalayamayan ve gazete okuyamayan birisini...
O adamlardan birisi olmak istemiyorum.
Bogey'in en iyi arkadaşı Kanu'ydu.
Hayatları bizimkinden farklıydı.
Bogey oyuncakları sevmezdi. Kertenkeleler ve kaplumbağalarla oynardı.
Tavşanı Hoppity'i sarıp sarmalayan bu küçük kız ise Victoria'ydı.
Victoria, Hoppity'e ne yapıyorsun?
Hoppity benim bebeğim. Daha yeni doğdu.
Ama daha geçen hafta doğurtmadın mı onu?
Bebekler tekrar tekrar doğurabilir, değil mi?
Ve bu da Valerie'ydi.
Ama O, bizden biri değildi.
Babası kendir fabrikasının sahibiydi.
Eğitimi için İngiltere'ye gitmişti. Zengindiler.
Tek çocuktu ve her gün bizimle oynamak için gelirdi.
- Günaydın. - Merhaba.
- Merhaba Valerie. - Annen ve baban nasıllar?
Çok iyiler, teşekkür ederim.
Kız kardeşlerim benden çok küçüktüler.
İkizler, Muffy ve Mouse.
- ve Elizabeth, piyanist. - Bak!
Aman Tanrım!
Şu pasaklı çocuklar da kimin böyle?
Senin.
Annem. Çok güzeldi...
Müziği severdi.
Ve Ram Singh de vardı. Çocukların koruyucusu ve arkadaşı.
Punjablı bir Sih'di.
Kapıcımız olmadan önce kahraman bir askerdi.
Ama Nan, hayata olan köprüydü...
Bizi rüyalardan gerçekliğe...
...ve gerçeklikten rüyalara götüren köprüydü.
Harriet, buraya gel.
Ayakkabılarını merdivenin orta yerinde bırakmışsın.
Ama Nan, çimenler ayak parmaklarımı gıdıklıyor ve beni düşünmeye sevk ediyor.
Bağırsakların kurt kapacak! Elizabeth gibi söz dinlesene!
İyi olmak onun için kolay bir şey. Çünkü O, iyi biri.
Nan... Kafalarımızı aşk hikâyeleri ile sürekli doldurup...
sahneyi aşkın gelişine hazırlardı.
Ve ben kendimi...
güzel bir kuğuya dönüşmeye azmetmiş, çirkin ördek yavrusu gibi görüyordum.
"Kırmızı güllerin kalbini avuttuğunu gördüm...
ve kıpkırmızı yapraklarının ayrılıp düştüğünü..."
Sonra bir gün, nehir her şeyi getirdiği gibi...
haftalık sefer yapan buharlı gemi ile genç bir adamı da getirdi...
Harriet! Valerie!
- Geldi! - Kim?
Amerikalı! Bay John'un kuzenini.
Kahve fincanımda küçük bir dal parçası görmüştüm bu sabah.
Biliyordum! Her zaman doğru çıkar! Gelin. Gidip bir göz atalım.
- Haydi Harriet. - Sessiz ol.
Beni bırakmayın, beni arkada bırakmayın.
- Bir şeye bakıyorlar. - Birisi geliyor.
Belki de Nan'ın tanıdığıdır.
Umarım Nan'ın tanıdığı briç oynamayı biliyordur.
Aşağı eğil! Aşağı eğil! Seni görmesin.
Elizabeth! Elizabeth otur yerine!
Otur!
O'nun hakkında pek az şey biliyorduk,
ama Nan bize komşumuz Bay John'un O'nun kuzeni olduğunu ve...
kuzenini ziyaret etmek için Amerika'dan geldiğini söylemişti.
O'nun adı da John'du.
Yüzbaşı John.
- Güzelmiş. - Erkekler "güzel" olmaz.
Evet, olabilirler.
Nasıl bir kader O'nu yapayalnız bizim eşiğimize kadar getirmişti ki...
Ülke dışından gelenler genellikle yaşlı ve evli olurdu.
Başka bir kızıl kafalı daha.
Bir Harriet, iki Valerie. Şimdi üç ettiler.
Bunun anlamı bela demek.
Bay John'un avlusuna girip gözden kaybolurlarken...
bize, hafifçe topallıyor gibi gözüktü.
Nan, biliyor musun, sadece bir bacağı var.
İki bacağı var. Gördüm.
Seni küçük şapşal. Bir tanesi takma bacak.
Valerie, eğer gelmişsen çalışmayı bırakıp konuşabiliriz.
Evet, anlat bakalım.
- Yüzbaşı John savaşta yaralanmış. - Babam da yaralanmıştı.
- Bacak yarası, göz yarasından kötüdür. - Göz yarası, bacak yarasından kötüdür.
- Kahramanları severim. - Kahramanların sahte bacağı olmaz.
Tek bacakla iki kat maaş alacaktır. İki kat dolar.
Çok romantik.
Bu sabah bir örümcek gördüm. Bu, şans demektir.
- Nasıl şans demek? - Örümceğin bacakları zenginlik demektir.
Neden gelmek istedi ki?
Neden?
Evet, neden geldi?
Çocuklar, Yüzbaşı John çok cesurdu.
Bacağından vurulana dek savaştığı yeri terk etmedi.
Neden öbür bacağından da vurulana dek kalmadı ki yerinde?
Victoria!
Bana soracak olursanız, Diwali partinize davet edilmeli.
En iyi ben yazarım. Hepimizin adına bir mektup yazacağım.
- Bay John'u da çağıracağım. - Yabancıları Nisan'da çağırmak kötüdür.
Ama Nisan'da değiliz.
"Valerie ve Büyük Evin Çocukları" diye imzalayacağım.
Hayır. "Büyük Evin Çocukları ve Valerie" olacak.
Durun! Adını yazmalıyım.
"Yüzbaşı John."
"Küçük Ev."
Köyümüz Hindistan, Bengal, Batı Yarıküre ve Dünya!
- Ben veririm. - Hayır, ben. Bu, benim evim ve benim partim.
Bunu kaçırmamam lazım! Haydi hepimiz duvara gidip bakalım.
Böylesi önemli bir ziyaret için ayakkabılarımı giymek zorundaydım.
En kısa yol, bahçe duvarının üstündendi.
Bay John'u ziyaret ederken o yolu defalarca kullanmıştım.
Büyüleyici keşifler...
Güzel bir kadın olan Hindu eşinin ölümünden bu yana...
komşumuz kendisini tamamen Hindistan'a vermişti.
Evi, Hint dostları...
Hint kitapları ve Hint müziği ile doluydu.
Açık pencerelerden sıklıkla Vina sesi gelirdi.
Ve benden biraz küçük bir kızı vardı.
Melanie! Melanie!
Melanie, nihayet geldin.
Evet, bitti Harriet. Artık okul yok.
- Artık büyüdüm. - Çabuk!
- Baba! - Melanie! Melanie!
İyi görünüyorsun ama çok zayıfsın.
Sen de iyi görünüyorsun,
ama sen de çok zayıfsın.
Birbirimizi görmek için yanıp tutuşuyorduk.
Bu benim kızım Melanie, eğitiminden yeni döndü. Kuzeninle tanış.
- Amerikalı? - Nasılsınız?
- Ve bu da Harriet, büyük evden. - Merhaba Harriet.
Özür dilerim, şimdi gitmek zorundayım.
Benimle dışarıya bir saniye gelir misin?
Onunla git Melanie.
Bu Hint tarzı selamlamayı her görmemde ondan daha da çok hoşlanıyorum.
El sıkışmaktan daha zarif.
Melanie'nin annesi Hintliydi. Bir gün bunun farkına varacak.
Ben bile kızın olduğunu bilmiyordum.
Batı'da sizler, biz Doğuluların kız çocuklarını korumaktansa başıboş bıraktığına inanıyorsunuz.
Bu doğru değil.
Anil, Bay John'un sadık bir dostuydu...
ve Melanie ile çocukluklarından beri tanışıyordu.
Melanie ile bir gün evlenebileceği düşüncesiyle büyümüştü...
ve kast sistemi yüzünden...
bu kızın O'na verilebileceği konusunda kaygılıydı...
Yani sen şimdi, havaya bir ip atıp ona tırmanarak...
gözden kaybolan birini bana gösteremeyeceğini mi söylüyorsun?
Evet.
Peki ya şu ünlü çivili Hint yatağı? Yatağım çok rahattır.
Ben kötü bir ev sahibiyim.
Size bir mektubum var.
Sizi Diwali partimize çağırıyoruz, hepinizi.
Burada Diwali partisi verilir, çünkü kış başlangıcıdır ve şu an en uygun zaman.
Ram Singh kandilleri getirdi ve biz onları siz gelmeden önce yakacağız.
Sonra bahçede dondurma yiyip havai fişek atacağız, yeni elbiseler giyeceğiz,
dans edeceğiz ve annem bize altın ve gümüş taçlar takacak.
Gelecek misiniz?
Bunların hepsi çok hoş şeyler. Diwali nedir peki?
Hinduların "Işık Festivali."
Yüz binlerce küçük kandil her yerde yanıyor olacak.
Küçük yağ kandillerini hâlâ görebiliyorum.
Diwali'nin anlamı, ışığın taçlandırılması demektir.
Büyük bir savaşın hatırası adına yakarlardı.
O eski ezeli savaşın, iyi ile kötünün arasındaki savaş adına...
Bu savaşa verilen her bir hayat için bir kandil yakılırdı.
Ekim'in en karanlık gecesinde, Hindistan'ın her yerinde milyonlarca kandil yanar.
Hindular için evrenin tümü, Tanrı demektir.
Ve Tanrı her yerde olduğundan dolayı, bir ağaca, bir taşa...
ya da bir nehre tapınmak yahut derin bir saygı göstermek çok doğaldı.
Bütün bunların hepsi, tek bir üstün gücün varlığını ilan ediyordu.
Biz ise evimizde çok heyecanlıydık.
Yüzbaşı John gelmişti.
Utangaç pozlar takındık, bağrışarak ve gösteriş yaparak...
bahçeye kaçıştık.
Çılgıncasına dikkatini çekmek istiyorduk.
Diwali'nin bana daha önce hiç bu kadar harika geldiğini hatırlamıyordum.
Bu bir kadınlar evi.
Bize arkadaşlık ettiğin için müteşekkirim. Bogey ve ben sıkıntıdan patlıyorduk.
Eğer uzun bir süre kalırsanız, bir av düzenleyip sizi kaplan avlamaya götürebiliriz.
Bundan çok hoşlanırım.
Peki kaplan hoşlanır mı?
Muhteşem Vishnu'nun çakrası için fişekleri ateşledik.
Bizim için Ram seçmişti.
Alev alır almaz kıvılcımlar saçan bir çeşmeye dönüştüler.
Bütün duygularımız da onlarla beraber alev alıyordu.
Bu bir peri masalının gerçeğe dönüşmesiydi.
Nan, zafer kazanmıştı.
Anlamak için her ne kadar çok küçük olsalar da...
ufaklıklar bile büyülenmişti.
Valerie ve ben, John'un varlığını umursamıyormuş gibi davranıyorduk ama...
her ikimiz de gayet iyi biliyorduk ki gözleri bizim üzerimizdeydi.
Hindular tek bir Tanrı'ya inanır.
Ancak Tanrı'nın nitelik ve erdemlerinin değişik şekillerde vücut bulduğunu varsayarak...
farklı sembollere tapınırlar.
İşte bu, Hindistan'da neden bu kadar değişik şekillerde tapınak ve sembol olduğunu açıklar.
Bu sembollerden biri de Kali'dir.
Sonsuz yaratma ve yıkım Tanrıçası.
Yok etmeden yaratmak imkânsızdır.
O gece, köyümüzde birçok Kali'ye tapınma ayini vardı.
Büyük ve korkutucu Kali, bütün ihtişamıyla orada oturuyor...
köylüler de hastalık, kıtlık ve yangından korunmak için ondan yardım istemeye toplanıyordu.
Kötülük unsurlarının yarattığı yıkımın içinden...
iyilik doğuyordu.
Bir sonraki bebeğim için çorap örmem gerek...
ama ben perilere layık taçlar yapmayı seviyorum.
Bir sürü çocuğun çorabı vardır...
ama pek azının tacı vardır.
- Selam Yüzbaşı, nasıl gidiyor? - İyi.
- Dans edecek misin? - Hayır, hayır Harriet.
Yüzbaşıyı böyle kaçıramazsın.
Sorun değil. Onur duyarım.
- Küçük kedicik. - Ben küçük kedicik değilim.
Dans et benimle Harriet. Dışarıda kalmaya tahammülüm yok.
- Erkek, ben olacağım. - Hayır, hayır, ben olacağım.
Benimle dans eder misiniz?
- Şu an olmaz. - Haydi baba, dans edelim.
Tamam. Bir gün senin de çocukların olacak.
Neden gidip Yüzbaşı John'u eğlendirmiyorsun?
Muffy ile dans edeceğim.
Tekrar saralım.
- Sizinle tanıştığıma çok memnun oldum. - Yüzbaşı John, dans etmelisiniz.
- Haydi. - Özür dilerim.
Tamam, tamam, son bir kez daha, bir kez daha.
Berna?
Tekrar açacağım.
Verandaya gidiyor.
Haydi gidelim.
Gelmiyor musun Melanie?
- Zavallı çocuk. - O, çocuk değil.
Antony de bir askerdi. Antony'e benziyor.
Sanki genç bir prens gibi.
Affedersin, şimdi geliyordum. Dansa devam etmek istemiyor muydun?
Dans etmeyi bazen severim, bazen de sevmem.
Burada seninle oturmak istiyorum.
Garip...
Erkeklerden nefret ederim genellikle...
Çoğu zaman ne düşünürüm, biliyor musun? Bir rahibe olmam gerektiğini...
Bütün küçük kediler böyle düşünür.
Küçük kedi...
Geçen Noel'de bir partiye gitmiştim, oradaki herkes 18 yaşındayım zannetmişti.
18 yaşında olduğunu düşünseler ne olacak ki?
Çok aptalcaydı.
Ama hoşuma gitti.
Çok dikkatli olmalısın Valerie.
Neden?
Çünkü sen... Sen güzel bir kızsın...
Güzel?
Belki hayal kuruyorum.
Belki de saçların yüzündendir.
- Ya da gözlerin... - Melek gözleri?
Kedicik gözleri. Kedigözlerine dönüşecekler.
Haydi, diğer odaya dönüp dans edelim.
Dans etmek istemiyorum. Bana bir sigara versene.
- Sigara içiyor. - Büyüyor.
Hepimiz buna mecburuz Harriet. İster istemez...
Mecbur olmaktan nefret ederim.
Sonraki günün sabahında...
Kali'nin sembolü...
son ritüel için nehre götürüldü.
Nehirden alınan kilden yapılma...
özene bezene şekil verilen, sanat eseri gibi boyanan tanrıça...
görevlerini tamamlamıştı.
Huşu içinde tapınmanın, güzel kokulu tütsülerin...
ve eli açık adakların sonu geliyordu.
Nehirin üstündeki ve kıyısındaki...
genç-yaşlı, zengin-fakir tüm insanlar, tanrıçalarına son saygılarını sunuyorlardı.
Nehir yatağından vücut bulan Kali, yine nehre dönüyordu.
Kil, kile geri dönüyor...
Hayatım, bir an için seni tanıyamadım.
- Hoşuna gitti mi? - Evet.
Annene çok benziyorsun.
Çok sevindim.
Artık her zaman saree giyeceğim, baba.
Her zaman.
Muhteşem.
Çok güzel bir küçük kelebeğe dönüştün.
Tırtıldan kelebeğe...
Umarım Cleopatra kadar sevilirim.
Cleopatra gibi gösterişli sevilmekten hoşlanmam.
Ben hoşlanırım. Ne kadar gösterişli olursa o kadar iyi.
Herkesin beni tanımasını...
ve yüzlerce adamın bana âşık olmasını istiyorum.
Bir kişinin aşkı, bir kişiye yeterlidir.
Kim O?
Söyle bana, kim O?
Anil burada. Seninle özel olarak görüşmek istiyor Melanie.
Git Melanie, git ve görüş onunla.
Onu görmemi istiyor musun baba?
Ben... Bilmiyorum.
Hayır, hayır bana gülmeyin.
Mantıklı biri olmaya çalışıyorum.
Ama sen mantıklı biri değilsin.
Eğer Anil ile evlenirsen, sana çok şey verebilir.
Seni hiçbir yere bırakamam.
Hiçbir yerde olmaktan hoşlandığımı varsay.
Öyleyse git ve onunla görüş.
- Yapamam. - Ama O'nu her gün görüyorsun.
Onunla şimdi görüşemem.
Zavallı genç adama bir fincan çay ikram etsem iyi olacak.
- Evet, git ver. - Git.
Bir Amerikalı ile evlenmeyi düşünmez miydin hiç?
Onları anlamıyorum.
Göster bana.
Anne, ben güzel miyim?
İlgi çekici, küçük bir yüzün var, Karakterin çok güzel.
Çok güzel gözlerin ve saçların da var.
Neden insanların bazıları çirkin iken bazıları da güzel oluyor?
Kimse çirkin değil ki.
Onlara gerçekten baktığın zaman, en şaşırtıcı insanların güzel olduğunu görürsün.
- Nan'a bak mesela. - Nan...
Hoş bir kadın. Şimdi de Hoppity'e bakalım.
Hoppity çok şirin.
Victoria da öyle.
Ve Bogey'in de çok güzel küçük kemikleri var.
Sen de büyük ve güzelsin anne.
Ve Elizabeth, elbette çok küçük daha.
- Öbür eline de bakayım. - Yüzbaşı John?
Yüzbaşı John...
Anne, çarpıcı ölçüde güzel olmak istiyorum.
John için güzel olmak...
O zamanlar bu genç adamın acı bir gerçeklikle yüzleştiğini ve aptal, küçük bir kız ile...
romantik hayallerin düşüncelerinde hiçbir yer kaplamadığını fark etmemiştim.
Ama tam şimdi, evinden neden bu kadar uzaklara kaçtığını anlıyorum.
Birçok diğer genç gibi O da savaş nedeniyle...
yerinden yurdundan sökülmüş ve insanlarına yabancılaşmıştı.
Yarısı insanların, yarısı da kendi suçu...
Cesurca savaşmıştı ve insanlar da O'nu...
geçit törenlerinde bayrak sallayarak ve kadınların gülücükleriyle göklere çıkarmıştı.
Şaşırtıcı ve gerçek olmayan bir akıma kapılıp büyülenmişti.
Ama savaş sona erdiğinde...
dünün kahramanı, bugünün tek bacaklı adamı oldu.
Gururluydu ve bu acınacak durumdan kaçmıştı.
Babam bize, O'nun gelip kendir işini gördüğünü söylemişti.
- Merhaba. - Günlerinizi nasıl geçirdiğinizi görmek istedim.
Evet, bizim batakhane burası işte.
Bu maddeyle ne yapıyorlar?
Yani, kendir nerelerde kullanılıyor?
- Paspaslar. - Hayati önemde.
İnsanlara ayaklarını silmeyi öğretmeli.
Güzel, lepiska saç gibi sanki. Neden bunu yapmıyorlar ki?
Seni alıkoyan bir şey yok. Düşün, istediğini yapmakta özgürsün.
Yüzbaşı John'un ilgisini çeken şey kendir değil...
...şaşırtıcı babamdı.
Kendir işi babam için çok önemliydi.
Lifli kendiri...
ve işçilerin balyalanmış kendirleri hiç bitmeyecekmişçesine taşımalarını severdi.
Yüzbaşı John, ne yapacağını bilemez bir halde...
oradan oraya gezip durdu.
Amaçsızca nehir boyu dolanırken,
ve nehrin kıyılarında gezerken burada farklı bir hayatın olduğunu gördü.
Her ne kadar binlerce yıldır var olsa da bu hayat, onun için yeniydi.
Her şey huzur içindeydi.
Erkekler kutsal ağaçların altında meditasyon yapıyor...
güneşe dualarla yakarıyor,
ve her yerde olduğu gibi çocuklar da oyunlar oynuyordu.
Herkes, inancının güvenliği içinde derin bir huzura sahipti.
Ancak Yüzbaşı John'un huzursuz halini dini açıdan cevaplamak istersek...
bu konu hakkında konuşmazdı.
İçine kapanıktı,
sorular sorardı ama kalbini asla açmazdı.
Ayrıca biz kızları ve merakımızı görmezden geliyor gibi görünmekteydi.
Burası senin meditasyon yerin mi?
Meditasyon zor iştir.
Büyük felsefi yaklaşımlar için fazla tembelim, o yüzden kendime küçük bir şey icat ettim.
- Ne gibi? - Özetçilik.
Şuna bak, muhteşem bir incir ağacı.
Ona baktığımda gördüğüm şey, bir özet.
Hiç çalışmadın mı?
Bir zamanlar çalışıyordum ama çok fazla para kazandım.
- Görüyorsun ya, zenginim. - Ne kadar zengin?
Senin için küçücük, bu kadar.
Benim içinse bu kadar, kocaman.
Çok fazla şeye sahip olmak için eklemeyi değil, çıkarmayı öğrenmek zorundaydım.
Bu biraz çelişkili değil mi?
Çelişki gerçek olabilir.
Dinle bak, bir zamanlar iki adam, Golden Gate Köprüsü'nün ortasında durmuştu.
Bir tanesi düzgünce atlayıp rahatça yüzerek evine gitti.
Diğeri ise atlamayıp kendini direkt suya bıraktı ve geberip gitti.
Sence, nasıl atlanacağını mı öğrenmeliyim?
Ben senin kuzeninim, öğretmenin değil.
Kobra istiyorum! Kobra istiyorum!
Pazarı çok iyi biliyordum.
Yağlıboyalı fincanların ve origami kâğıtlarının nerede satıldığını biliyordum.
Güneş ışınlarını sonsuzmuşçasına yansıtan ipekli giysilerin satıldığı tezgâhları ve...
ev kadınlarının bol baharatlı yemeklerini yapmak için kullandıkları çok çeşitli...
hububatlarla dolu sepetlerin koca koca kümelendiği tezgâhları da biliyordum.
Satıcılar mango, tavuk, papaya, hindistancevizi sütü...
mum, hurma ve maden suyu...
ve her yerde tembel tembel gezen inekleri satıyordu.
Güzellik satın almak isteyen bir insanın bunu alabilecek olduğu yerin...
...önünden Yüzbaşı John'un geçişi gözüme çarpmıştı.
Gözler için siyah sürme...
alnı süsleyen güzellik benekleri için kırmızı toz...
küçük, şirin şişelerde parfümler ve yasemin çiçeği...
Her hafta gelip iyi şans ve zenginlik hakkında...
hikâyeler anlatan falcıyı da biliyordum.
Soğuk tavırlarını kırmak istemiştim.
O'nu etkilemek...
O'na bir yazar, bir şair olduğumu söylemek istemiştim.
Şapşal kız... Tek bir kelime bile söyleyemedim.
Acaba diğer balıklar ne düşünüyordur?
Yüzmeye, kıpırdanmaya ve düşünmeye devam ediyorlardır sadece.
Evet, öyle olmalı. Ama ya senin ailenin tam orta yerinde böyle bir şey olsa?
Böyle şeyler olabiliyor.
Onlar yalnızca balık.
Yalnızca balık...
Yalnızca balık. Yalnızca kuş. Yalnızca kız.
Erkekleri asla anlamadım.
Ama sanırım onları oldukları gibi kabul etmek zorundaydım...
ve O'nu ele geçirmeye karar vermiştim.
Sana bir şey göstermek istiyorum, sır.
Bogey biliyor, annem de biliyor, Valerie, Nan ve Ram Singh de biliyor.
Bu bir sır. Gelecek misin?
Tamam.
Ben bir periyim, periyim!
Nan ile oynamaya devam et.
Burası benim gizli yerim.
Bunlar benim şiirlerim.
Yapma, üzerlerine soluma.
"Büyük nehir, büyük nehir.
nehrimde incilerim var."
Bütün bunların hepsini kendi başına mı yazdın?
Kimseden yardım almadın, öyle mi?
- Çok iyiler Harriet. - Güzeller. Değil mi?
Başka bir zaman okuyup bitiririm.
O'ndan nefret ediyorum!
Sanki bir yetişkinmiş gibi inmesine yardım ediyor.
Valerie, Yüzbaşı John senden çok hoşlanıyor. O'nu alabilirsin.
Ne? Tek bacaklı bir adamı mı?
Valerie, zalimsin!
Zalim olmayı seviyorum.
Hayır, sevmiyorum Harriet. O'ndan hoşlanıyorum.
İç kederimden kaçıp inzivaya çekilmiştim. Kendimi rahatlatmak için çatıda...
uçurtmalar uçuruyordum.
Ama bir gün, aniden yanımda beliriverdi ve uçurtma uçurmama yardımcı oldu.
Bana çok yakındı... Harika bir şeydi...
Uçurtma ve Yüzbaşı John.
Ne karışık hisler ama!
Tüm kaplumbağalarımı sana vereceğim Muffy.
Ben Mouse.
Bahçe duvarımızın tam orta yerinde bir incir ağacı vardı.
Dalları, toprağın derinliklerine doğru büyümüştü.
Ağaç, içinde bir çok gizemi barındıran bir labirent...
bir ev gibiydi sanki.
Burada bir şey var, eminim var.
Diğer tarafta. Sütü döktükleri yer, diğer taraf.
İncir ağacı, birçok sebepten ötürü Hindular için kutsaldır.
Gautama Prensi de böyle bir ağacın altına oturup meditasyon yapmış...
aydınlanmanın en yüksek mertebesine erişmiş...
ve Tanrı Buda'ya dönüşmüştü.
Hindu kadınlar tapınmak için ağaca gelir...
ve kutsanmak için dua ederlerdi.
Hayır, bu çok iyi değil. Ama bunu yapmayı seviyorum.
Bu, sana annenden ve büyükannenden geçen...
bir miras.
Ve annenin annesinin annesinden.
Niye beni Batı okuluna gönderdin?
Çünkü Batılı bir mirasın da var.
Bu bir bilmece... Nereye ait olduğunu bilmiyorum.
Bazen seni korkunç bir duruma soktuğumu düşünüyorum.
Belki de hiç doğmamalıydın.
Ama doğdum.
Nereye ait olduğumu bir gün bulacağım.
Nehir akar, yuvarlak dünya döner,
şafak ve lamba ışığı, gece yarısı ve öğle,
Güneş, günü takip eder, gece, yıldızları ve ayı,
Gün sona erer, son, başlar...
Bu şiiri Yüzbaşı John için yazmıştım.
Daha okuduğum hiçbir şiire benzemiyordu ve beğenmeyecek diye korkmuştum.
Ama kendimi capcanlı ve güç dolu hissetmiştim...
ve bunun iyi ya da kötü bir şey olup olmadığını hiç umursamamıştım.
Nehir hakkında her şeyi yazmak, sürekli yazmak istiyordum.
Yüzbaşı John'a...
insanların fiziksel ve ruhsal olarak nehre nasıl bağlı olduklarını anlatmak istedim.
Nehir insanlarını ve köy insanlarını...
Zor bir günün ardından nehirde serinleyen kendir işçilerini,
elbiselerini yıkayan erkekleri,
güneşlenen yaşlı adamları,
yüzen, suya dalan çocukları,
ve diğer düşünen, meditasyon yapanları,
nehrin kıyılarında Hindistan'ın bilgeliğini öğrenen insanları anlatmak istedim...
Sonu gelmez, günlük mütevazi işleri...
erkeklerin kırılgan yüzer kulübelerindeki yetenek dolu uğraşılarını...
meyve ve sebze ile dolu pazarcı teknelerini...
Sundarbans'a doğru, Güney'e açılan balıkçıları anlatmak istedim...
Ve iglolar gibi görünen evleri..
pirinç saplarından oluşan dağların içine kazılmış küçük deliklerde...
yaşayan, uyuyan, yemek pişiren insanları...
telaşlı uçuşan kuşları...
yavaşça hareket eden tekneleri ve yavaş akan hayatı anlatmak istedim...
Sayılamayacak kadar çok olan gatların büyüsünü düşündüm...
Rahatsız edici, gürültülü bir dünyadan...
sakin, arındırıcı nehir sularına doğru yol gösteren gatlar...
Bu basamakları seviyordum.
Kimisi azametli ve yeni, o kadar yeni ki yalnız bırakılmış...
kimisi de insanların ayrılmak istemediği, yılların aşındırdığı basamaklar...
zenginlerin yaptırdığı gösterişli basamaklar zenginlere tahsis edilmişti...
uzun süre önce unutulmuş insanlar tarafından yapılan bayağı basamaklar da halka...
Zarif, sevimli basamaklar... Ve tapınaklara giden basamaklar...
Nehir kıyılarının basamakları sonlandırdığı gibi...
Hindu festivalleri de yılın günlerini sonlandırıyordu.
Sarasvati heykelini boyayacak adam için vakit gelmişti.
Bilgelik ve sanat Tanrıçası.
Yüzbaşı John'u etkileyebilmek için gerekli olan sözleri O'ndan istemiştim.
Binbir Gece Masalları'ndaki Şehrazat'ın...
1000 masal ile hayatını kazandığı gibi...
ben de onun kalbini, Hindistan'la ilgili hikâyeler anlatarak kazanmaya karar vermiştim.
Tanrı Krishna'yı övmek için bir şarkı yazacağım.
Krishna hakkında hiçbir şey bilmiyorsun ki.
Krishna hakkında her şeyi biliyorum.
Nasıl hecelersin adını?
K-R-I-
S-H-N-A.
Bir zamanlar, küçük bir köyde...
...genç bir ev kadını, annesiyle birlikte...
...nehre giderek bir çocuğu olması için yalvardı.
Çiçekler sunup, dualarla yakardılar.
Dokuz ay sonra küçük bir kızları oldu.
Hayal kırıklığına uğramışlardı, çünkü erkek olmamıştı.
Oh, çok hoş Harriet, devam et.
Bebek için çeyiz düzmek zorunda kalacaklardı.
Biz de bizimkilere almak zorunda mıyız?
Ne? Bebekler mi?
Hayır, çeyiz. Hikâyeyi kastetmiyorum, gerçek hayatımızı kastediyorum.
Bu çeyizi düzebilmek için her gün daha da çok çalışmak zorundaydılar.
Bebeği seviyorlardı ve O'na çok iyi bakıyorlardı.
Gerçekten de çok sevimli bir çocuktu.
Kısa bir süre sonra O da ailesine yardım etmeye başladı.
Her geçen gün daha da büyüyordu.
Nehre O da giriyordu...
...ve nehir gibi O'nun hayatı da...
...yetişkin biri olana dek akıp gidiyordu.
Dış güzelliği kadar...
iç güzelliği de vardı.
Dikkat et Harriet, eğer bu kadar iyi ise O'na bir koca bulamayacaksın.
- Hayır, bulacak. Kime benzer? - Anil gibi.
- Peki ya kız? - Melanie.
Melanie ve Anil...
Tabii ya...
Bir gün, eski bir tapınağın yanında genç bir adam gördü.
Adam çok güzeldi. "Krishna dünyaya inmiş olmalı" diye düşündü.
Sonra babası O'na kendi seçtiği adamla evlenmek zorunda olduğunu söyledi.
Bu, eski bir gelenekti.
Kız, müthiş derecede mutsuz olmuştu.
Çünkü tapınakta görmüş olduğu adamı aklından çıkaramıyordu.
Ama bir Hint kızı babasına asla karşı gelemez.
Evliliğine hazırlanmaya başladı...
ve törenin gerçekten güzel olması için çok sıkı çalıştı.
Avlu, pirinç unu ile boyandı.
Ev süslendi.
Konuklar geldi.
Damat geldi.
Gelinin annesi damadı kabul etti.
Kız çok mutsuzdu.
Hayat bağlarıyla bağlanmak için damadın etrafında dolaştırıldı.
Damat, bir yaşmakla gizlenmişti.
Sonra yaşmak kaldırıldı.
Gözlerini kapatan mango yapraklarını kaldırdığı zaman...
damadın yüzünü gördü.
Gözlerine inanamadı! Damat, sevdiği adamdı!
Çok mutluydu.
Damat, Tanrı Krishna'ya dönüştü.
Kız da karısı Radha'ya...
Yüz binlerce yıl önce yaşamış olan...
...gerçek Radha da bir köylü kızıydı.
Tanrı Krisha'nın aşkı, O'nu bir Tanrıça yapmıştı.
O'na duyduğu aşkı göstermek için dans etti.
Elleri ve gözleri ile O'na şöyle diyordu:
"O Krishna..."
"Muson bulutları kadar güzelsin..."
"Gözlerin nilüfer çiçekleri gibi..."
"O Krishna."
"Daima senin huzurunda olmak istiyorum."
Radha tekrar köylü gelinine dönüştü.
Tanrı Krishna da damada.
Sonra genç eş, bir çocukla kutsanmak için...
annesiyle beraber nehre dua etmeye gitti.
Krishna hakkında bir hikâye olduğunu söylemiştin.
Ama bu, küçük bir kızı konu eden hikâye.
"Sonuç" nasıl hecelenir?
Neden sadece "Son" diye yazmıyorsun?
Son değil ki. Bu, sonsuz.
Her yeni bebekle tekrar tekrar başlar.
Valerie, o taraf olmaz! Orası benim özel günlüğüm!
Valerie!
"Yüzbaşı John'un yüzü Antony'nin yüzüne benziyor...
Kleopatra'nın ölümüne sebep olan yüze."
Sadece Antony'e değil,
Güzel Tanrı Antinous'a da...
Şunu dinle; "Yüzü hassas bir bitki gibi."
Yapma Harriet, "Hassas bir çiçek", lütfen...
Harriet, nazik ol.
Seni asla affetmeyeceğim! Asla!
İkinizi de öldürebilirim!
Bunu yapmamalıydın Valerie. O'nun özel defteriydi...
Bunu senden beklemezdim.
Umurumda değil.
Benim hakkımda ne düşündüğün de umurumda değil.
Benimle oynamak istemez misin?
- Hayır, teşekkür ederim. - Neden?
Canım istemiyor.
- Oynayabilir misin? - Tabii ki!
Beni rahat bırak.
Benden uzak dur dedim!
Beni rahat bırak.
Dokunma bana!
Valerie, ne yaptın sen?
O'na dokunmama izin vermedi.
Yanına yaklaşmama izin vermedi.
Üzüntün küllenmedi mi daha? Çıplak ayakla dolaşma.
Bağırsakların kurt kapacak.
Umurumda değil. Ne kapacağım umurumda değil.
Kleopatra'nın kendini neden öldürdüğünü şimdi anlıyorum.
Merhaba dişi tilki.
Merhaba sevgilim.
Bu da kim?
Yüzbaşı John.
Hatıra olarak çerçevelemesi için onu Nan'a ver.
Bu evde dişilerden oluşan koca bir koleksiyonumuz olduğunu söylemem lazım.
Ve hepsi de ıstırap içinde, yarı ölü gibi görünüyor.
Hepsi değil. Victoria gayet iyi.
İşte, artık bir prensessin.
Bu küçüğü de Hoppity için. Götür ona tak. O da prens olabilir.
Harriet, Elizabeth.
Elbette ki elebaşları Nan.
Yüzbaşı John gidiyor.
Acelesi neymiş?
Genç çocuklar çok dayanıksız oluyor.
Bir şeyler yanlış gittiği zaman kıçlarını onlar için yapıştırman gerekiyor.
Kızlar. Trajedilerdeki kraliçeler gibi âşıkmışçasına davranıyorlar.
Âşıklar. Hepsi Yüzbaşı John'a tepeden tırnağa, sırılsıklam âşık.
Biliyorum ama bu çok komik, anlamsız, korkunç. John mu?
- Niye ki hem? Bebekler daha. - Onlar bebek değil.
Belki anlamsız olabilir ama korkunç değil. Aksine şanslılar.
Şanslı mı?
Yüzbaşı John olduğu için şansılar. Çok hoş ve çok kullanışlı biri.
O'ndan sanki mutfaktaki bir aletmiş gibi bahsediyorsun.
Sen de böyle davranmış mıydın hiç?
Evet. Harriet'in yaşındayken Byron vardı.
Sonra sanırım Valentino oldu. Sonra da sütçüye âşık oldum.
Ama John neredeyse aileden biri, bir dost.
Sütçü de öyleydi.
En çok hoşuma giden şey, olup bitenlerin Yüzbaşı'nın iyiliğine de dokunuyor olması.
Bu durum, Yüzbaşı'ya kişisel bir devrim yaşatırken...
ayırca çocukların da kabuklarını kırıyor.
Kabuklarını kırmak mı? Bunun hoşuma gideceğini...
Bu kadar ilkel olduğumu hiç bilmiyordum. Eğer şimdi böyle hissediyorsam...
yarın öbür gün Tom, Dick, Harry olduğu zaman ne yapacağım?
Elimi tutacaksın...
ve onların Tom, Dick ve Harry ile evlenmelerine izin vereceksin.
Etraflarında sivrisinekler gibi vızıldayarak dolanan bir sürü oğlan olacak. Buna katlanamam.
O veletlerin bir sonraki niyetlerinin ne olduğunu asla bilemeyeceğim.
Âşık olan eğer ben olsaydım ve aşkım hasta olsaydı...
ona en azından bir çiçek götürürdüm.
Bogey!
Ne yapıyorsun?
Neye bakıyorsun?
Kobra.
Orada gerçekten bir kobra mı var?
Babama söylemeliyiz. Bahçede yılan gördüğümüz zaman daima söylemeliyiz.
Bogey, sana söylüyorum.
Onu gördün mü? Ona dokundun mu?
Sadece dürttüm.
Doğruca eve dönüyorsun ve anlatıyorsun.
Ben şimdi gelemem. İşim var.
Doğruca Nan'a git.
Nan'ı sevmiyorum. Kobrayı seviyorum.
Git! Şimdi!
- Gopal. - Evet?
Benimle konuşmak istemiyorsun.
Daima büyük evdesin.
Ama şimdi buradayım. Neredeyse bir saniye bile göremiyorum seni.
Sen ve baban, beraber çok mutlusunuz.
Sanki bunu bozduğumu düşünüyorum bazen...
Neyse boş ver. Zaten gidiyorum.
Nereye gideceksin?
Buradan uzakta neresi olursa... Çin, Peru...
- Bir şey fark edecek mi? - Hayır. Nereye gidersem gideyim, aynı hikâye.
Her şeyi mahvediyorum.
Bunun üstesinden gelemiyorum gibi.
Ben bir yabancıyım. Bunun anlamı nedir, biliyor musun?
Bir yabancı.
Valerie, bana bir ders verdiğini düşünüyor.
Ama kabul etmiyorum.
Bunun beni sınırlamasını reddediyorum!
Hangi ülke olursa olsun ben normal bir adamım!
Tek bacaklı erkeklerin ülkesini nerede bulacaksın?
Sakın söyleme bana...
Lütfen beni bağışla.
Ben... Öyle demek istemedim.
Sadece bu değil.
Düşüncelerimi sabit tutamıyor gibiyim. Onlar...
Soruyorum, soruyorum...
Ben... Üzgünüm...
Ne dediğimi bilmiyorum. Salakça bir baş ağrım var.
Sana yardım edebilir miyim?
Yardım edebilecek birisi var mı?
Benden hoşlanmadığını düşünmüştüm.
Doğru mu?
Hoşlanmadığım sen değilsin.
Kim peki?
Kim öyleyse?
Kendim...
Beklenmedik gizli bir aşka tutulmuştum,
ancak ergenlik gururum geri dönmeme izin vermiyordu.
Anın büyüsü Valerie'yi de hapsetmişti.
Sadece Melanie direnmişti.
Bir Hint kızı olarak aşkın ciddiyetini daha iyi biliyordu.
O, kalbini birine verdiği zaman bu, sonsuza dek sürerdi.
Büyülenme korulukta başladı ve bitti.
Kendimizi çocukluktan kaçıp,
aşka doğru koşarken bulduk.
Melanie.
Melanie, geyik gibi sürekli tetikte ve şaşkın...
Kaçtığı için üzgün müydü acaba?
Yüzbaşı John, huysuz ve ruhi dengesi bozuk...
bir biçimde şüphe girdaplarına dönüyordu.
Ben ise... Özenle hazırladığım buketimle,
şansımı bekliyordum.
Valerie çok aceleciydi.
Beni artık görmek istemiyordun...
ama geldim...
Sana karşı kabaydım.
Evet.
Sana bağırdım.
Evet.
Ama yine de geliyorsun?
Evet.
O'nu dudaklarından öpmesi muhteşem ve büyüleyiciydi.
Kalbimi yaktı ve acıttı.
Bu benim ilk öpücüğümdü,
ama başkası tarafından alınmıştı.
Buna dayanamadım.
Ağlama.
Ağlamamalısın.
Gidiyorum ama...
Gittiğin için ağlamıyorum.
Ağlıyorum, çünkü o şey gidiyor.
Şey?
Şey nedir?
O... Beraber olmak...
Bahçede...
Hepimiz mutluyduk ve sen bizimle buradaydın.
Değişsin istemedim,
ama değişti...
Bitsin istemedim,
ama bitti...
Rüyalarda olan bir şey gibiydi.
Ama sen bunu gerçeğe dönüştürdün.
Gerçekleşsin istemedim.
Harriet.
Buraya gel.
Taa Diwali'den beri her şey çok farklı.
Kendimi çok tuhaf hissediyorum, sanki geriliyor gibiyim.
Nan, bunların büyüme sancıları olduğunu söylüyor.
Belki de Nan haklıdır.
Büyümenin acı verici olduğunu bilmiyordum.
Harriet, hayat hakkında ne biliyorsun?
Hayat? Bebeklerin doğup büyümesini mi kastediyorsun?
Her şeyi.
Ama çok farklı sevgi türleri var.
Hayır, sadece bir tane. Kleopatra'dan doğruca sana gelen.
Kleopatra doğurmuş mudur?
Eminim doğurmuştur. Düzinelerce hem de.
Bunu hiç düşünmemiştim.
Bebek doğurmak müthiş acı veriyor.
Gerektiğinden fazla değil.
Bu, senin düşünmeni ve hissetmeni sağlıyor. Anlamı bu.
Aynı aşk gibi.
Birkaç haftaya kalmaz bebeğimiz olacak Harriet.
Kartopu, tayını doğururken gözleri korkuyla doluydu ve çığlıklar attı.
Buna nasıl dayanacaksın, bilmiyorum anne.
Babanı seviyorum.
Buraya gel.
Sevdiğin adamın bebeğini doğurmak,
çok değerli, kutsal bir şeydir.
Kadın olmanın anlamıdır.
Ve senin de bildiğin gibi Harriet, büyüyorken...
vücudun buna hazırlanmak için değişir.
Sanırım senin başına gelen şey bu.
- Bana mı? - Evet Harriet.
Keşke bir kamarot olsaydım, o zaman denize kaçabilirdim.
Kaşif olmak istiyorum.
Vücutlardan nefret ediyorum.
Senin yerinde olsaydım Harriet, gidip Bogey'le bir güzel oynardım.
Oynamak mı? Bir daha asla oynamayacağım.
Bogey.
Kanu.
Kanu. Kanu.
Bogey. Bogey.
Teşekkürler.
Çocuklara içiyorum.
Bu çocuğun ölümünü kutlamalıyız.
Kaçıp kurtuldu.
Onları okullarımıza kilitliyoruz.
Onlara aptalca tabuları öğretiyoruz.
Onları savaşlarımıza esir ediyoruz...
ve onlar dayanamıyorlar.
Hiç zırhları yok ve biz onları öldürüyoruz.
Masumları katlediyoruz.
Dünya çocuklar için. Gerçek dünya!
Ağaçlara tırmanıyorlar, çayırlarda yuvarlanıyorlar...
Karıncalara yakınlar...
ve kuşlar kadar özgürler.
Hayvanlar gibiler. Utanç duymuyorlar.
Önemli olan şeyi biliyorlar.
Bir fare doğuyor...
ya da bir yaprak gölete düşüyor...
Eğer dünya çocuklar tarafından yapılmış olsaydı...
Kendini zorla ve biraz ye Harriet.
Ne saklıyorsun orada?
Bunu saklayamayız.
Bunları saklamamıza gerek yok, Harriet.
Bu çok korkunç, çok acımasızca.
Patates ve nohut haşla,
sanki Bogey silinip gitmemiş gibi.
Sanki hiçbir şey olmamış gibi her şeye devam ediyoruz.
Hayır, öyle bir şey yok.
Yapmamız gereken tek şey, devam etmek.
Kobrayı biliyordum anne...
Bildiğini biliyorum.
Bu, O'nun hatası değil. Yüzbaşı'nın hatası!
Eğer kafasını O'nunla ilgili doldurmasaydı bize söylerdi!
Daha onu ilk gördüğüm anda başımıza bela açacağını anlamıştım.
Nan, lütfen...
Yapamıyorum!
Evet, yapabilirsin.
Bogey nereye gitti?
Bogey cennette.
- O küçük bir melek. - Kanatlarımı ona ödünç verdim.
Bogey.
Evet, Bogey.
Melanie, ne yapacağız?
Razı olacağız.
- Neye? - Her şeye.
Tek bacaklı bir adam olmaktan hoşlanmıyorsun...
ama sadece tek bacağın var.
Hoşlanmıyorum...
Hoşlanmadığın nedir?
Boş ver.
Neden sürekli bir şeylerle kavga edip duruyoruz ki?
Benim açımdan bu bir kavga değil.
Bu bir isyan.
Ben de benimkini öyle düşünmüştüm.
Şimdi biliyorum ki bunlar sadece bir kavgaymış.
Melanie, artık yabancılık hissetmiyorum.
Harriet gitmiş.
Bogey'e anlatmayı unuttuğum bir sürü şey vardı...
ve artık asla anlatamayacaktım.
Balıkçılar beni, akıntıyla sürüklenirken gördüler.
Daha sonra teknelerinde hayata geri döndüm.
Beni teskin edip evime götürmeyi teklif ettiler...
ama ben reddettim.
Benim gibi insanların ölmesi gerek.
Erişemiyorum.
İyi bir kız olup sigaramı yakmama yardım eder misin Harriet?
Bence o tip insanlardan değilsin.
Senin gibi insanlar öylesine uzanıp ölemez.
Ne yapacağım öyleyse?
Yeniden başlayacaksın.
Ne düşündüğümü biliyor musun?
Bence başına gelen bütün bu şeylerle...
senin için önemli olan tanıştığın tüm insanlarla...
ya bir parça ölüyorsun ya da bir parça doğuyorsun.
Bir zamanlar birisi de bana böyle bir şey söylemişti.
Çok zeki biri olmalıydı.
A, hatırladım. Küçük Victoria'ydı.
- Hiç öldün mü? - İki ya da üç kere.
Kimseye söylemeyeceksin, değil mi? Söz ver.
Söz veriyorum.
Sadece düşün Harriet...
Milattan sonra 4000 yılında şiirlerinden biri hâlâ yaşıyor olabilir.
Yüzbaşı John, seni seviyorum.
Valerie'yi öptüğün gibi beni de öptün artık.
Haydi, seni eve götüreyim.
Bana yardım edecek misin? Biliyorsun, sadece bir bacağım var.
Senin için önemli olan kim Yüzbaşı John?
Herkes.
Yeni rüzgâr gelmişti ve artık bahardı.
Eğlenceli ve hiç değişmeyen ayinler, insanın günâh işlemeye teşvikinin sembolize edilmesi...
Hindular yeni mevsimi kutluyor.
Harriet,
Melanie ve Valerie.
- Nan nerede? - Çardakta.
- Nan. - Nan, çabuk!
Bebeğimiz, bebeğimiz, bebeğimiz!
Seni istiyorlar Nan, orada değil, içeride!
Amerika'dan mektup var.
- Yüzbaşı John'dan. - Yüzbaşı John'dan mı?
Klasik Amerikan denizcisi: Daima sadık. Elmalarını hâlâ koruyor.
Ne elması?
Eski elma hikâyesi işte. Âdem ile Havva.
Bir kere tadarsan bir daha asla eskisi gibi olmazsın.
Senin sıran bir sonrakinde.
- Tadı güzel midir? - Çok hem de.
Şimdi doğruca çardağa gidip oynamaya devam ediyorsun.
Haydi devam et bir tanem.
Kız oldu.
Hayır, hayır, beklemelisiniz.
On dakika önce doğmamıştı...
oysa yarın O'na alışmış olacağız.
- Ve dün biz... - Can sıkıcı dün.
- Bu, bugün. - Ve bugün...
İşte bebek geldi. Bebek ve biz...
büyük nehir, tüm dünya ve her şey...
Nehir akıyor, yuvarlak dünya dönüyor...
Şafak ve lamba ışığı gece yarısı ve öğle...
Güneş, günü takip ediyor, gece, yıldızları ve Ay'ı...
Gün, sona erer... Son başlar...
Çeviri: LuftWaffe